Aktualizacja zepsuła mój projekt: co teraz zrobić

Jeśli aktualizacja programu do montażu zepsuła projekt, najszybszym bezpiecznym rozwiązaniem jest ponowna instalacja wersji, w której zacząłeś projekt, otwarcie kopii ostatniego pliku sprzed aktualizacji albo kopii zapasowej i kontynuowanie pracy tam. Nie zapisuj dalej w nowej wersji, dopóki szukasz przyczyny. Wiele aplikacji przy pierwszym zapisie aktualizuje format pliku projektu, a zaktualizowany plik może już nie otworzyć się w starszym wydaniu.

Rozwiązaniem długoterminowym jest zasada: zamroź oprogramowanie na cały czas trwania projektu, testuj aktualizacje na kopii i trzymaj neutralny plik wymiany każdej ważnej sekwencji. Montażyści zgłaszają regresje po aktualizacjach w większości programów NLE, od awarii i problemów z odtwarzaniem po funkcje takie jak transkrypcja, które zmieniają działanie między wydaniami. Nie masz wpływu na to, co wypuszcza producent. Masz wpływ na to, kiedy trafi to do twojego montażu.

Dlaczego aktualizacje bolą w trakcie projektu

Aktualizacja zmienia naraz trzy rzeczy i każda z nich może ugryźć.

• Format projektu. Nowe wersje często zapisują nowszy format projektu. Po zapisaniu starsza wersja może go odrzucić. To właśnie ta pułapka łapie ludzi, bo szkoda dzieje się w chwili naciśnięcia „zapisz”.
• Pipeline mediów i efektów. Dekodery, ścieżki GPU, wtyczki innych firm i efekty mogą zachowywać się inaczej. Wtyczka, która wczoraj działała, dziś może wysypywać się przy ładowaniu albo renderować minimalnie inny obraz.
• Workflow. Panele się przesuwają, wartości domyślne się zmieniają, funkcja, na której polegałeś, zostaje przerobiona. Nic nie jest zepsute, ale twoja pamięć mięśniowa już tak.

Przy fabule albo długim dokumencie każda z tych rzeczy w ostatnich tygodniach przed oddaniem jest kosztowna. Celem jest sprawić, by aktualizacje były czymś, co wybierasz, a nie czymś, co ci się przytrafia.

Powrót do starszej wersji bez utraty pracy

Jeśli już zaktualizowałeś i coś jest nie tak:

1. Przestań zapisywać w nowej wersji. Jeśli możesz, zamknij projekt bez zapisywania.
2. Znajdź ostatni plik sprzed aktualizacji. Ręczną wersję z Save As albo autozapis sprzed aktualizacji. Skopiuj go w bezpieczne miejsce.
3. Zainstaluj ponownie poprzednie wydanie. Aplikacja Creative Cloud od Adobe pozwala zainstalować wcześniejsze wersje Premiere Pro z zaawansowanych opcji aplikacji. Blackmagic trzyma starsze instalatory Resolve w archiwum wsparcia. Final Cut Pro trudniej cofnąć przez App Store i właśnie dlatego montażystom Final Cut często radzi się zachować kopię działającej aplikacji przed aktualizacją.
4. Otwórz kopię w starej wersji. Sprawdź, czy się odtwarza, renderuje i eksportuje.
5. Uratuj wszystko, co zrobiłeś po aktualizacji. Jeśli wykonałeś prawdziwą pracę w nowej wersji, wyeksportuj tę sekwencję jako XML, FCPXML lub EDL z nowej wersji i zaimportuj do starej. Stracisz efekty i część atrybutów, ale decyzje montażowe przejdą.
6. Sprawdź ponownie wtyczki. Wtyczki innych firm też mogły zaktualizować się automatycznie. Dopasuj ich wersje do tych, z którymi projekt był budowany.

Zamroź wersje na cały czas trwania projektu

Najprostsza zasada, której trzymają się profesjonaliści: wersja, w której zaczynasz projekt, to wersja, w której go kończysz.

• Wyłącz automatyczne aktualizacje programu do montażu i jego wtyczek w trakcie aktywnych projektów. Sprawdź ustawienia aktualizacji samej aplikacji i systemu.
• Zapisz cały zestaw. W folderze projektu zwykła notatka tekstowa: wersja aplikacji, wersja systemu, wersje wtyczek, GPU albo model Maca. Gdy coś się zmieni, wiesz, co.
• Aktualizuj między projektami, nie w ich trakcie. Planuj aktualizacje na przerwę po oddaniu.
• Uważaj też na aktualizacje systemu. Aktualizacja macOS może wpłynąć na sterowniki i wtyczki tak samo jak aktualizacja aplikacji. Na maszynie projektowej też je wstrzymaj.
• Zachowaj instalator. Przechowuj instalator używanej wersji razem z archiwum projektu, by móc go otworzyć po latach.

Eksporty wymiany jako polisa

Najbardziej przydatny nawyk jest nudny: przy każdym kamieniu milowym eksportuj neutralny plik osi czasu każdej ważnej sekwencji.

• FCPXML przenosi sporo struktury i jest czytany przez Final Cut i wiele innych narzędzi.
• XML (XML w stylu Final Cut Pro 7, który eksportuje Premiere) jest nadal szeroko obsługiwany.
• EDL jest stary i ograniczony, ale czyta go prawie wszystko. To ostatnia linia obrony decyzji montażowych.
• OTIO (OpenTimelineIO) to otwarty format, coraz szerzej obsługiwany i czytelny jako tekst.

Te pliki są małe, proste i niezależne od wersji. Jeśli aktualizacja sprawi, że projekt przestanie się otwierać, wczorajszy XML zamienia katastrofę w popołudnie ponownego nakładania efektów. Trzymaj je obok kopii zapasowych. Nasz poradnik o przenoszeniu montażu między Premiere, Resolve i Final Cut wyjaśnia, co każdy format przenosi, a co gubi.

Najpierw testuj aktualizacje na kopii

Gdy już chcesz zaktualizować, traktuj to jak wdrożenie.

1. Zduplikuj reprezentatywny projekt, najlepiej najcięższy, jaki masz.
2. Jeśli możesz, zainstaluj aktualizację na drugim Macu albo na osobnym koncie użytkownika.
3. Otwórz kopię, odtwórz najbardziej obciążony fragment, wyrenderuj go, wyeksportuj master i porównaj z poprzednim masterem.
4. Sprawdź każdą wtyczkę i każdy efekt, na którym polegasz.
5. Dopiero wtedy zaktualizuj główną maszynę i tylko między projektami.

To zajmuje godzinę. Oszczędza tydzień, w którym wszystko psuje się naraz.

Jak cinemaOS traktuje aktualizacje

cinemaOS jest zaprojektowany tak, by aktualizacja nigdy nie była niespodzianką. Aktualizator w Settings ▸ Updates sprawdza nowe wydania i nigdy nie instaluje niczego po cichu. Ty decydujesz, kiedy zainstalować, więc projekt w trakcie oddawania zostaje na buildzie, na którym się zaczął.

Pliki projektów są zapisywane jako .mntm z dekodowaniem zgodnym wstecz, a Save Compatibility Copy… zapisuje osobną kopię obok projektu, gdy przed wypróbowaniem czegoś nowego chcesz mieć plik awaryjny. Historia cofania jest zapisana w projekcie, a narzędzia odzyskiwania, takie jak punkty kontrolne, migawki wersji i Verified Archive, działają niezależnie od wersji. Projekty otwierają się i zapisują też bez aktywnej licencji, więc sprawdzanie licencji nigdy nie stanie między tobą a twoim montażem.

Wymiana jest wbudowana w obie strony. Z każdej sekwencji wyeksportujesz FCPXML, Premiere XML, EDL, OTIO, ALE lub AAF z linkowanymi mediami, więc opisany wyżej plik-polisa jest o jedną pozycję menu. Import przyjmuje osie czasu FCPXML, XML, EDL, OTIO, AAF, Premiere i Resolve oraz zapisuje raport konformingu wypisujący wszystko, co się nie przeniosło. Bezpośrednie czytanie .prproj jest eksperymentalne, więc eksport XML z Premiere pozostaje pewną drogą.

Nic z tego nie znaczy, że należy bezmyślnie aktualizować cinemaOS w trakcie projektu. Ta sama dyscyplina zamrażania i testowania dotyczy każdego narzędzia, naszego również.

FAQ

Czy mogę otworzyć projekt zapisany w nowszej wersji w starszej?

Zwykle nie. Większość programów NLE aktualizuje format projektu przy zapisie. Wyeksportuj XML, FCPXML lub EDL z nowszej wersji i zaimportuj go do starszej, aby przenieść montaż.

Czy aktualizować program do montażu w trakcie projektu?

Tylko dla konkretnej poprawki, której potrzebujesz, i tylko po przetestowaniu na kopii. W przeciwnym razie skończ projekt w wersji, w której go zacząłeś.

Jaki format wymiany najbezpieczniej przechowywać?

Trzymaj dwa: FCPXML lub XML dla struktury i EDL jako minimalne zabezpieczenie. OTIO to dobra trzecia opcja, jeśli twoje narzędzia go obsługują.

Następny krok

Zapisz obecne wersje aplikacji i wtyczek, wyłącz automatyczne aktualizacje i jeszcze dziś wyeksportuj jeden plik wymiany głównej sekwencji. Jeśli chcesz programu, którego aktualizator czeka na twoją decyzję, a eksporty wymiany są częścią codziennej pracy, wypróbuj cinemaOS w 60-dniowym darmowym okresie próbnym, bez karty. Jeśli aktualizacja zostawiła cię z zawieszonym albo uszkodzonym projektem, zacznij od naszego poradnika odzyskiwania projektu.