Formaty napisów: SRT, WebVTT, EBU-STL i inne wyjaśnione

To, jakie formaty napisów oddajesz, zależy od tego, dokąd trafia film. SRT to uniwersalny format tekstowy, który akceptuje większość platform i festiwali. WebVTT to standard dla odtwarzaczy internetowych. SCC przenosi napisy dla niesłyszących w stylu amerykańskim dla telewizji. EBU-STL to od dawna stosowany europejski format wymiany w telewizji. iTT to format napisów Apple. IMSC1 i EBU-TT-D to nowoczesne profile XML standardu TTML używane przez serwisy streamingowe i internetowe usługi nadawców. ASS służy do bogato stylizowanych napisów, często wypalanych w obrazie.

Zasada, która oszczędza najwięcej kłopotów: najpierw przeczytaj specyfikację dostawy i wyeksportuj dokładnie to, czego wymaga. Ten poradnik wyjaśnia każdy format, kto go zazwyczaj wymaga, konwencje czytania, które dotyczą wszystkich, i to, jak sprawdzić pliki, zanim wyjdą z twoich rąk.

Tekstowe konie robocze: SRT i WebVTT

SRT (SubRip)

SRT to numerowana lista napisów, z których każdy ma czas początku i końca oraz jedną lub dwie linie tekstu. Łatwo go czytać, łatwo edytować w dowolnym edytorze tekstu i jest akceptowany niemal wszędzie: na platformach wideo, przez wielu agregatorów streamingowych i na większości platform zgłoszeń festiwalowych.

Jego ograniczenia to powód, dla którego istnieją inne formaty. SRT nie ma standardu pozycjonowania ani stylizacji. Niektóre odtwarzacze respektują podstawowe znaczniki kursywy, inne je ignorują. Liczy się też kodowanie: zapisuj w UTF-8, bo inaczej polskie znaki diakrytyczne mogą się rozsypać w niektórych odtwarzaczach.

WebVTT

WebVTT to format napisów internetu, używany z elementem HTML5 track. Wygląda jak SRT z nagłówkiem i kropką zamiast przecinka w znacznikach czasu, a do tego dodaje ustawienia pozycji i wyrównania oraz stylizację. Jeśli celem jest strona internetowa, własny odtwarzacz albo internetowy hosting wideo, WebVTT jest zwykle właściwym wyborem.

Stylizowane napisy: ASS

ASS (Advanced SubStation Alpha) obsługuje fonty, kolory, obrysy, precyzyjne pozycjonowanie i efekty. Jest popularny przy stylizowanych projektach, tekście w stylu karaoke i filmach, w których napisy są częścią projektu graficznego. Niewiele profesjonalnych platform akceptuje ASS jako plik sidecar, więc zwykle służy do zaprojektowania wyglądu, który potem wypala się w obrazie.

Formaty telewizyjne: SCC i EBU-STL

SCC (Scenarist Closed Caption)

SCC przenosi napisy dla niesłyszących CEA-608, czyli standard napisów w linii 21 używany w telewizji w Ameryce Północnej. Często wymagają go amerykańscy nadawcy i niektórzy dystrybutorzy. Format ma ścisłe ograniczenia: ograniczony zestaw znaków, stałą siatkę napisów z krótką maksymalną długością wiersza i timing powiązany z telewizyjnymi liczbami klatek. Zaplanuj krótsze linie niż w SRT.

EBU-STL

EBU-STL (EBU Tech 3264) to binarny format wymiany napisów, którego europejscy nadawcy używają od dekad. Nadawcy i ich dostawcy napisów nadal go wymagają w workflow telewizji linearnej. Ponieważ jest binarny, nie naprawisz go w edytorze tekstu; wyeksportuj go poprawnie od razu i zwaliduj.

Napisy w XML: iTT, IMSC1 i EBU-TT-D

Wszystkie te formaty opierają się na TTML (Timed Text Markup Language), standardzie XML organizacji W3C dla tekstu synchronizowanego w czasie. Różnią się profilem: tym, jakie funkcje dopuszczają i kto ich oczekuje.

• iTT (iTunes Timed Text) to oparty na TTML format Apple, używany przy dostawach na platformy Apple przez ich partnerów dostawczych.
• IMSC1 to profil TTML organizacji W3C zaprojektowany dla mediów internetowych. Wiele serwisów streamingowych akceptuje albo preferuje profil IMSC dla napisów tekstowych. Sprawdź, czy specyfikacja wskazuje konkretną wersję IMSC.
• EBU-TT-D to profil TTML Europejskiej Unii Nadawców do dystrybucji, używany w usługach internetowych i connected TV prowadzonych przez europejskich nadawców.

Jeśli specyfikacja mówi „TTML”, zapytaj, o który profil chodzi. Różnice mają znaczenie dla walidatorów.

Kto czego wymaga

Tylko ogólne wzorce. Każda platforma, nadawca i festiwal publikuje własne zasady, a te zasady się zmieniają.

• Internet i social media: SRT lub WebVTT jako sidecar albo napisy wypalone dla platform i feedów z autoodtwarzaniem, które ignorują pliki sidecar.
• Serwisy streamingowe: zwykle profil TTML, taki jak IMSC1, czasem SRT w mniejszych serwisach. Trzymaj się dokładnie przewodnika stylu.
• Platformy Apple: iTT, zwykle dostarczany przez zatwierdzonego partnera.
• Telewizja w USA: SCC dla napisów dla niesłyszących.
• Telewizja w Europie: EBU-STL w tradycyjnych workflow, EBU-TT-D w usługach internetowych.
• Festiwale: zwykle plik SRT dla komisji selekcyjnej oraz kopie pokazowe z napisami zgodne ze specyfikacją techniczną festiwalu. Zobacz naszą listę materiałów na festiwal.

Szybkość czytania i długość linii

Format przenosi tekst; o tym, czy ludzie zdołają go przeczytać, decydują konwencje. Typowe wytyczne, które różnią się w zależności od platformy i widowni:

• Maksymalnie dwie linie na napis, z łamaniem linii na naturalnej granicy frazy.
• Długość linii zwykle około 37 do 42 znaków dla alfabetów łacińskich. Telewizyjne formaty napisów, takie jak SCC, są ciaśniejsze.
• Szybkość czytania często wyrażana w znakach na sekundę. Wiele przewodników sugeruje około 15 do 17 dla treści dla dorosłych i wolniej dla programów dziecięcych, a niektóre platformy dopuszczają do około 20.
• Minimalnego czasu poniżej sekundy zwykle się unika; częstym minimum jest około pięciu szóstych sekundy. Maksymalny czas to często około siedmiu sekund.
• Przerwy kilku klatek między kolejnymi napisami pomagają oku zarejestrować zmianę.
• Zmiany ujęć: unikaj napisów, które przechodzą przez cięcie tylko o kilka klatek.

Przetłumaczone napisy są zwykle dłuższe od źródła. Zostaw zapas, gdy dzielisz oryginał na napisy.

QC przed oddaniem

Odrzucony plik napisów zwykle oblewa z nudnych powodów: nakładki, napis zbyt szybki do przeczytania, uszkodzony znak, zła liczba klatek. Sprawdź:

1. Kodowanie (UTF-8 dla formatów tekstowych) i to, czy każdy znak specjalny się wyświetla.
2. Brak nakładających się napisów i napisów o zerowej długości.
3. Szybkość czytania i długość linii w granicach limitów platformy.
4. Timing zsynchronizowany od pierwszego do ostatniego napisu, zwłaszcza po zmianach w obrazie.
5. Liczba klatek i timecode początkowy zgodne z masterem.
6. Plik odtwarza się w docelowym odtwarzaczu albo przechodzi przez walidator platformy.

W cinemaOS Finisher ▸ Localize ▸ Captions uruchamia przed eksportem QC według profilu. Strict zgłasza każdy problem do rozwiązania, a Compatible Repair celuje w plik, który czysto odtwarza się w różnych odtwarzaczach. Z tego samego miejsca wyeksportujesz SRT, WebVTT, ASS, SCC, EBU-STL, iTT, IMSC1, EBU-TT-D lub FCPXML albo użyjesz Burn In, by uzyskać wersję z napisami wyrenderowanymi w obrazie. Jeśli najpierw potrzebujesz napisów w innym języku, zobacz poradnik jak tłumaczyć napisy lokalnie na Macu.

FAQ

Oddać SRT czy WebVTT?

Oddaj to, co określa miejsce docelowe. Bez specyfikacji SRT jest najbezpieczniejszym ogólnym wyborem, a WebVTT lepiej sprawdza się w odtwarzaczach internetowych.

Czy mogę później przekonwertować SRT na EBU-STL lub SCC?

Możesz, ale konwersje obnażają ograniczenia: krótkie wiersze i ograniczony zestaw znaków SCC oraz binarną strukturę EBU-STL. Dziel i sprawdzaj napisy pod najbardziej rygorystyczny format, którego potrzebujesz, a pozostałe eksportuj z tego samego źródła.

Kiedy wypalać napisy w obrazie?

Gdy odtwarzacz ignoruje pliki sidecar, przy postach w social mediach i feedach z autoodtwarzaniem albo gdy prosi o to miejsce pokazu. Zachowaj też czysty master bez napisów.

Wyeksportuj właściwy format za pierwszym razem

Trzymaj jedno poprawione źródło napisów i z niego eksportuj każdy format do oddania. Pobierz cinemaOS, by w 60-dniowym darmowym okresie próbnym uruchamiać QC i eksportować każdy format na swoim Macu; karta nie jest wymagana.